[Verslag] Coen blikt terug op de zware offshore #5 Abu Dhabi – Doha

De etappe van Abu Dhabi naar Doha was veruit de zwaarste van het hele evenement. Met dik 25 knopen wind (windkracht 6) op de neus moesten alle teams opbeuken tegen grote golven met de nodige gevolgen… Coen vertelt er alles over in zijn artikel:

Leg 5: Abu Dhabi – Doha

Beste lezer,

Op moment van schrijven is de laatste offshore van dit evenement bijna voorbij. Maar voor die tijd nog even een verslagje van leg 5. Deze leg zou na het inkorten van de tweede etappe de langste zijn. De wind is aangetrokken tot zo’n 25 knopen steady wind, met 30 knopen in de vlagen. Grote stappen, snel thuis zou men denken?! Echter, niets is minder waar… de wind vol op de neus. De vloot had een zware offshore in het vooruitzicht van 160 mijl waarvan slechts een klein deel bezeild zou zijn.

Vol goede moed verscheen Team Delft Challenge ’s morgens vroeg aan de startlijn. In deze condities hebben we immers getraind op de Magnum in Scheveningen!

Onze strategie voor dit offshore evenement was constant te presteren. Dat betekende voor deze leg dat we onze tegenstanders in de gaten moesten houden en onszelf strategisch ten opzichte van hen te positioneren. Rekening houdend met stroom, wind, oppositie, tactiek en strategie speelden we dit vijf-dimensionele potje schaak met succes. We konden de derde positie tot middernacht behouden, we lagen vlak achter/naast Averda en EFG.

De harde wind en hoge golven eisten op een gegeven moment hun tol. De navigatieapparatuur werd nat door dekwater wat via de mastkraag naar binnen sijpelde. Muis kapot, de laptop was onbedienbaar en de draadloze verbinding met de iPad was zeer instabiel. Er moest een man uit de rail om het weer in orde te maken, dat kost meters! Daarnaast was er last van zeeziekte en er was te weinig warme en waterdichte kleding aan boord.

Deze tegenslagen stapelden zich op en heeft er helaas voor gezorgd dat we de kopgroep uit het oog verloren en in de morgen bleek dat we ingehaald waren door de dames en Renaissance.

Later nam de wind iets af en waren de navigatieproblemen opgelost. Het enige wat we konden doen was hard varen. Met een verdwaalde vliegende vis, die 5 mimuten nadat hij onze kuip invloog gefileerd werd door de overloop, en wat zeewier op de preekstoel hebben we het uitgezongen tot de finishlijn. Een vijfde plaats was het gevolg.

Maar het kan nog erger, onze collegas en tegenstanders van IMCO hadden een probleem met de dieptemeter die wat los was gekomen, hun boot liep vol en het wedstrijdcommité moest toesnellen om deze boot in nood te assisteren. Gelukkig is alles goedgekomen.

De volgende leg zal ik niet varen, in de tussentijd zit ik met verhoogde hartslag naar de tracker en liveblog te kijken. Erg zenuwslopend..

Tot de volgende keer, hopelijk heeft dit verslag ervoor gezorgd dat de volgers thuis een beter beeld hebben van hoe het er aan boord van de TU Delft – Team Delft Challenge Farr30 aan toe gaat.

Met grote trots, teken ik,

Tot op het water!

Advertenties